Kardan kadınlar:

“İstanbul'a kar yağmadan Türkiye'ye kış gelmez” miş;

Nihayet kar yağdı.

Akşam televizyonlarda duyacağımız muhtemel haberler:

İstanbul’da kar hayatı felç etti,

Tipi ve rüzgar yüzünden göz gözü görmez oldu.

Çok sağlıklıydık dışarı çıktık olduk grip.

Felaket senaryoları çizen yetkililer bir garip.

Yollarda araç konvoyları, sokakta dışarı çıkmayın anonsları, televizyonlarda donarak ölen insanlarıyla bir kar geçmekte buradan bembeyaz. Kimse merak etmesin az zaman kaldı önümüz yaz. Vay be kar, sen nelere kadirmişsin diye düşünürken bu haberlerden benim gibi sizin de sıkılmış olabileceğinizi hissettim vee…

Bende görmeyen bir çocuk gözüyle dışarıdaki dondurucu soğuklara karşı kar’ın sıcaklığını, bende yarattığı umutları, hiç doğamayan kardan kadınları ve belki bu nedenle hep yalnız kalmak zorundaki kardan adamların yalnızlığını anlatmak istedim.

İstanbul sokakları kardan adamlarla Cumhuriyet döneminde tanıştı. Bunun nedeni Cumhuriyet öncesi dönemde insan tasvirlerinin yapılmasının günah sayılmasıydı…

Bundan dolayı Sunay Akın’ın deyimiyle kardan adamlar Türkiye Cumhuriyeti vatandaşıdır.

Kar herkeste farklı anlamlar çağrıştırır:

Kars’ta yaşayanlar için sürekli mücadele halinde oldukları rakipleri, Egeli için tanrının mucizesi...

Çocuklar için okulların tatil olma ihtimali ya da yeni bir adam yaratma hayali, kimi büyüklerin ise içindeki çocuk, yaşama dair tazelenen umut...

İstanbul için günün bilmecesi, çözülmesi mümkün olmayan trafik çilesi, Emirgan Korusu'nda (inanmayacaksınız ama ben gördüm) güzellik abidesi. “görmesini bilene”

Hiç göremediğim kar benim için masumiyetin ta kendisi, Sessizliğin sesi, İç huzurumun habercisi biraz ilham perisi, Sokağa yalnız başıma çıkarsam kaybolma endişesi, (buna rağmen çıkarım) Şarkılara da konu olduğu gibi yürümek karda zordur.

Yürürken duvarların yankılarını, sokakların sesini kullanan biz görmeyenler tek başına yürümeye kalkarsa fazlaca yağan karda büyük ihtimalle kaybolur.

Bir keresinde 50 metrelik çok iyi bildiğim evimin yolunda kar sokağın seslerini örttüğü için kaybolmuştum oradan biliyorum…

Duyduğum kadarıyla kar bembeyazmış,

Burada bana sıkça sorulan sorulardan birisi daha geldi aklıma:

Görmeyenler için renkler ne anlam ifade eder?

Benim için: Hiç görmesem de,
Beyaz aydınlık, siyah karanlık, kırmızı tenimde yakıcılığı hissetmek yeşil çıplak ayakla çimenlere dokunmak, mavi özgürlük; uçsuz bucaksız derin sular gökyüzüne bakarsanız yeniden yeşeren umutlar…

Artık seni kandırdık kar aslında simsiyahtı deseniz de inandıramazsınız.
Ben dokunduğum kadarına inanırım.
Bu nedenle yumuşacık kar haberlerde sürekli izlediğimiz kar geliyor kaçııınnn...

Korkutmalarından habersiz ansızın hayatımıza girer ve çok kalmadan da buhar olur gider.

Kaçmaya da hiç gerek yok çünkü kardan adamlar hep aynı yerde bekler bazen onu seven, bazen de tekmeleyerek yok eden misafirlerini.

Üstelik hiç sormaz bize 2010 kültür başkentimizi nasıl mega köy haline getirdiğimizi?

Kardan adam dedim de aklıma takıldı neden hiç kardan kadın yapmıyoruz?
Biz cevabını bulamadık bilen varsa bana mail atsın lütfen.

Yoksa yapıyoruz da ben mi görmedim?

Hep yalnızdır kardan adam, üstü hep açık.

Ölümü elinden olsa da güneşe aşık.

Ufuktan göründü mü güneş görmeye dayanamaz,

İlk kömür gözlerinden yaşlar akar,

Orhan Kaya’nın Kardan Adam şiirinde yazdığı gibi:
Ruhu buhar olur uçar, bedeni toprağa göçer,

Geride emanet bir atkı, kömürden bir çift göz ve donuk yüreği kalır

Bu da benden:

Düşünün bir kere, kardan adamın yanında mangalda sucuk, kadehte şarap ne de güzel piiz yapılır…