Her yakışıklı, her güzelin oyuncu olabileceğine inanılan bir dönemde yaşıyor olsakta ki! Sözüm, bu şanslı dönemi iyi değerlendirenlerden dışarı! 
 

Baştan söyleyeyim, tiyatroyu seviyorum. Sözüm ne tiyatroya ne de sevgili oyunculara... Herkesin emeğine sağlık diyerek, tiyatro oyunculuğunun hiç bana göre olmadığını da sözlerime eklemek istiyorum. Bunu tek kişilik tiyatro oyunumda da farketmiştim. Oynarken hep bir şeylerin eksik olduğunu hissetim; evet oyunumu, duygularımı, sözlerimi büyük oynayarak, yüksek sesle konuşarak sergilemek... Her ne kadar görevimi yerine getirsem de bir şeylerin üstümde iyi durmadığını hissediyordum.
 

Benim için oyunculuk; beyin ameliyatı yapmak gibi incelik ve dikkat isteyen bir değer olduğundan, duygularımı yoğun yaşadığım kesin ve emin olduğum şu ki; tiyatro oyunculuğu küçük sahnede büyük oyun! Kendimi asansörde kalmış gibi hisseder gibiyim, tiyatro oyunculuğunda en arkada oturan seyirciye de oyunculuğunu gösterebilmek için; ' SENİ SEVİYORUM!' derken sesini yükseltmen bile, sanki duyguların yarısını yok ediyormuş gibi geliyor. 
 

TİYATRO SAHNESİNDE OYUNCULUĞUNU KURALLAR İÇİNE SIKIŞTIRIYORSUN GİBİ GELİYOR. OYSA Kİ 'SİNEMA' AŞKIM BENİM.
 

Düşünsenize, en arkadaki seyirciyi tasa etmeden, sevdiğinizin kulağına fısıldayarak 'SENİ SEVİYORUM' dediğinizi... Bilmem anlatabiliyor muyum?
 

Tabii ki oyunculuk; kendi içinde özgürdür, yer-zaman önemli değildir, oyunculuğun gereğidir ama bu benim duygularımı değiştirmeye yetmiyor. Sinema oyunculuğu öylesine minik- naif, öylesine duyguları olması gerektiği kaba sığdırıyor ki; tüm kurallar ve en arkadaki seyirci önünde diz çöküyor.
 

Sevgilerimle...