Çevremde pek çok insan var; bunların kimisi arkadaşım,  kimisi dostum, kimisi sadece iş yaptığım insanlar,  kimisi sadece tanıdığım…

Arkadaşlarım,  dostlarım, tanıdıklarım çoğunlukla aynı sektörde çalıştığım ortak zevkleri paylaştığım insanlar. Zaten haftanın neredeyse her günü gördüğüm, sabahın erken saatlerinden, gecenin geç saatlerine kadar mesai harcadığım, yayın yaptığım insanlar onlar. Gecemiz gündüzümüz olmadan, tatil, bayram, yılbaşı demeden çalıştığımız günlerde; yaşadığımız, yaptığımız her şey; bizi birbirimize yakınlaştıran şeyler. Şanslıyım, çevrem hep iyi insanlarla dolu benim.

Hayatımda bu insanlar arasında  "şöhret" diye adlandırılan (bu durumdan kimisi memnun, kimisi değil o ayrı) kesimden insan da çok. Yıllardır televizyonda yaptığım programlarda o insanları konuk ettiğimde söz kimi zaman "Halkın onlara bakış açısına" geldi, çok içten ve samimi açıklamalar duyduğumuz  zamanlar da oldu ama magazin basınından şikayetçi oldukları zamanlar daha çoktu. Ama yapacak bir şey de yoktu, sonuçta herkes işini yapıyordu ve savaşmak yerine anlamaya ve anlaşmaya çalışmak tarafında olmayı tercih etmişti pek çoğu.

İşte ben de onlardan biriyim...

Sektörden olmayan arkadaşlarıma "Zamanla deriniz kalınlaşıyor" diye anlatıyorum durumu. "Ya nasıl dayanıyorsunuz, bazen yazılanlar çok çirkin bile olabiliyor" diyenlere "Yapacak bir şey yok, ödenmesi gereken bir bedelmiş, öyle duydum" diyorum. Buna inanıyor muyum? Sanmıyorum…

Hayatım boyunca beni hep dik tutan bazen sorunların tek nedeni olsa da hep yanımda olan "onurum" ise bu durumdan çok rahatsız tahmin edersiniz ki. Bu hayat onun için çok zor. Alışamadı, alışamıyor bir türlü... Bazen diyorum ki "Gel beraber gülüp geçelim bunlara" ! Tamam diyor bazen boyun eğiyor ama çoğu zaman "olmaz" diyor iste. O zamanlardan birini yaşıyorum. Pek çok şeye ses çıkarmadım, yorum yapmadım, konuşmadım. Bu bazen kabul ettiğim şeklinde algılandı bazen kabul etmediğim. İşte bu yüzden aslında ne yapmak gerektiğini hiç bilemedim. Ama bugün nedense bir şeyler söyleyesim var.

Yazık ve ayıp!

Yanımda olmasına izin verdiğim insanlar arasında olmayanların hayatımda olduğunu iddia etmek, sayfa doldurmak, gündem yaratmak, çok daha çirkin yerlere götürüyor durumu. Çünkü o yazılan şey orada öylece durmakla kalmıyor; bazen alnına, bazen ciğerine kazınıyor insanın. Bazen gülüp geçiyorsun ama bazen böyle acıtıyor işte. Sözüm gülümseyen yüzleri  ile buz gibi soğuk havada kapı bekleyen genç arkadaşlara değil asla, benim derdim başkalarıyla..

Her şeye rağmen; kendi ayakları üzerinde duran bir kadınım ama bu basit meseleler beni bazen en zayıf anımda yakalıyor, çareyi bir "ah" demekte buluyorum.

Bir "ah" daha dedim, acıma sevinenler de olsa, derdime ortak bulmak isterim…